Ο Όλιβερ που πέρασε από αυτόν τον κόσμο και έγραψε τη δική του ιστορία αγάπης στις Σέρρες

 Μία μικρή ανάμνηση από τον Όλιβερ που έφυγε από τη ζωή το 2015, για όσους ακόμα τον θυμούνται

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης

Στα μέσα του 2015 έφυγε από τη ζωή ο Όλιβερ.
Ο αδέσποτος σκύλος των πεζόδρομων της Χατζηιακώβου, που κάποιοι, έστω λίγοι, τον θυμόμαστε ακόμα.

Για την εξυπνάδα του.
Για εκείνο το σχεδόν ανθρώπινο βλέμμα του.
Για την ήρεμη παρουσία του, χρόνια ολόκληρα, πάντα στο ίδιο σημείο, σαν να ανήκε κι εκείνος εκεί.

Θυμάμαι εκείνο το μεσημεράκι που εμφανίστηκες μικρός και τόσο χαριτωμένος, όπως τόσα αδέσποτα που κυκλοφορούν στις γειτονιές και ψάχνουν λίγη αγάπη. Και πρέπει να σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Μα ίσως κι εσύ να μας διάλεξες πρώτος.

Αγωνιούσαμε κάθε φορά που ακούγαμε πως έριχναν φόλες στις γειτονιές ή όταν εμφανιζόταν ο μπόγιας του Δήμου να μαζέψει αδέσποτα. Κι όμως, εσύ λες και το ήξερες πάντα. Κρυβόσουν. Σαν να είχες μάθει μόνος σου πώς να επιβιώνεις στους δρόμους. Άλλες φορές σε έκρυβε κάποιο από τα καφε της γειτονιάς. Άλλες κάποιο γραφείο. 

Θυμάμαι εκείνα τα έξυπνα μάτια που με κοιτούσαν και καταλάβαινα αμέσως τι ήθελες να πεις χωρίς να βγάλεις ήχο.

Τους τελευταίους μήνες το σώμα σου δεν άντεχε πια. Τα κόκαλα, τα πολλά κιλά, η κούραση… δεν σε άφηναν ούτε να περπατήσεις για τις βασικές σου ανάγκες. Ένας δυστυχισμένος Όλιβερ. Ένας δυστυχισμένος «Βλάσης», όπως σε φώναζαν - χωρίς να ξέρουν - κάποιες παρέες φοιτητών που επίσης σε είχαν αγαπήσει.

Σε ήξεραν όλοι. Σε αγαπούσαν όλοι.
Και γι’ αυτό η απόφαση που έπρεπε να παρθεί τότε ήταν τόσο δύσκολη.

Όμως έμεινες στη μνήμη της πόλης.
Γιατί κάποιες ψυχές δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Συνεχίζουν να τριγυρνούν στα στενά που αγάπησαν, στις γειτονιές που τις αγκάλιασαν, ακόμα κι αν δεν φαίνονται πάντα. Και γι' αυτό γράφεται σήμερα κι αυτό το άρθρο. Για να θυμηθούμε όλοι τον Όλιβερ και όσα αφήνουν αυτά τα πλάσματα για πάντα σε αυτόν τον κόσμο! Μέχρι την αντάμωση!