Η αληθινή ιστορία της Λούλας από τις Σέρρες που έγινε θέατρο
Σε μια παγωμένη νύχτα του χειμώνα του 1950, ένα έγκλημα πάθους συγκλονίζει τη Θεσσαλονίκη. Στο δωμάτιο 9 του ξενοδοχείου «Σέρραι», στην οδό Εγνατία, ένας νεαρός άνδρας δολοφονεί τη γυναίκα που, μέχρι λίγες ώρες πριν, αποκαλούσε «αγαπημένη» του.
Εκείνη, μια νεαρή κοπέλα από χωριό των Σερρών - η "Λούλα" - θα γίνει ένα από τα πολλά, σχεδόν σιωπηλά, θύματα γυναικοκτονίας σε μια εποχή που ο όρος δεν είχε ακόμη ειπωθεί, ούτε καν σκεφτεί.
Ένα όνειρο που πλήρωσε με τη ζωή της
Η Λούλα είχε μόλις εγκαταλείψει τον σύζυγό της, έξι μήνες μετά τον γάμο τους. Ο λόγος ήταν απλός αλλά ασυγχώρητος για τα δεδομένα της εποχής: εκείνος δεν τήρησε την υπόσχεσή του να φύγουν για τη «μεγάλη πόλη», ώστε να κυνηγήσει το όνειρό της να γίνει τραγουδίστρια.
Έφτασε στη Θεσσαλονίκη αποφασισμένη να ζήσει αλλιώς, να γίνει «ντιζέζ», τραγουδίστρια λαϊκού ρεπερτορίου. Εκείνος, ο Τάσος, δεν άντεξε την απόφαση. Την ακολούθησε από το χωριό, τη βρήκε και την έπεισε να περάσουν ένα τελευταίο βράδυ μαζί.
Θα φάνε και θα πιουν σε μια ταβέρνα κοντά στο ξενοδοχείο. Το όνομά της: «Κάτω Κόσμος», μια τραγική ειρωνεία. Τέσσερις ώρες αργότερα, η Λούλα θα πέθαινε...
Μετά το γλέντι, επιστρέφουν στο δωμάτιο 9. Κάνουν έρωτα για τελευταία φορά. Εκείνη όμως δεν αλλάζει γνώμη· δεν θα γυρίσει στο χωριό. Το πάθος μετατρέπεται σε μανία. Ο πληγωμένος εγωισμός, τα στερεότυπα της εποχής και η αίσθηση «ιδιοκτησίας» οπλίζουν το χέρι του δράστη.
Βρίσκει ένα ρουλεμάν στο μπαλκόνι, τη χτυπά και στη συνέχεια τη στραγγαλίζει. Ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο δίπλα στο άψυχο σώμα της. Με το πρώτο φως της ημέρας, πηγαίνει στην αστυνομία και παραδίδεται.
Εφημερίδα της εποχής γράφει:
«Εσκότωσε την γυναίκα του αφού εγλέντησε μαζί της όλη νύχτα. Έπειτα εκλείδωσε το δωμάτιον και έφυγε δια να παραδοθεί».
Το έγκλημα απασχολεί την κοινή γνώμη, αλλά σύντομα χάνεται μέσα στη σιωπή μιας κοινωνίας που δεν είχε ακόμη τις λέξεις για να το περιγράψει.
Από το αστυνομικό δελτίο στη λογοτεχνία
Λίγο μετά το 2000, ο συγγραφέας και ερευνητής Σάκης Σερέφας ξεφυλλίζει παλιές εφημερίδες. Ο τίτλος τον καθηλώνει.
Το 2006 κυκλοφορεί η νουβέλα «Θα γίνω ντιζέζ» (εκδ. Μεταίχμιο), βασισμένη στην πραγματική υπόθεση, με ορισμένα στοιχεία αλλαγμένα, όπως τα ονόματα των δύο νέων, για λόγους προσωπικών δεδομένων. Αργότερα, η ιστορία μεταφέρεται στο θέατρο ως «Λιωμένο Βούτυρο», έργο που περιλαμβάνεται στον τόμο Άπαντα τα Θεατρικά (εκδ. Αιγόκερως).
«Ο Λ.Μ. δολοφόνησε την αρραβωνιαστικιά του, μια Κ.Μ.»
Μια αληθινή ιστορία γίνεται λογοτεχνία. Μια αληθινή ζωή γίνεται αφήγηση. Και τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα:
Ποια δύναμη οπλίζει το χέρι του φονιά; Υπάρχουν λέξεις που να περιγράφουν ένα έγκλημα;
Η Λούλα στη σκηνή, σήμερα
Σήμερα, δεκαετίες μετά το έγκλημα, η ιστορία επιστρέφει στον τόπο όπου γράφτηκε — στη Θεσσαλονίκη.
Το «Λιωμένο Βούτυρο» παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο Metropolitan Urban Theater, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαλάκου. Στους ρόλους της Λούλας και του Τάσου, η Ελίνα Αντωνίου και ο Μιχάλης Στεφανίδης ζωντανεύουν στη σκηνή μια ιστορία έρωτα, βίας και ασφυκτικών κοινωνικών περιορισμών.
Η παράσταση δεν αφηγείται απλώς ένα έγκλημα του παρελθόντος. Φέρνει στο παρόν μια ιστορία που μοιάζει οδυνηρά σύγχρονη. Γιατί, παρά τις δεκαετίες που πέρασαν, οι γυναικοκτονίες εξακολουθούν να μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε κατάματα την ίδια σκοτεινή ερώτηση:
Τι είναι αυτό που μετατρέπει την αγάπη σε θάνατο;
Δημοσίευση σχολίου