Μία παράσταση με ελεύθερη είσοδο
Η Ερασιτεχνική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών επιστρέφει δυναμικά το 2026 με μια παράσταση-κατάθεση ψυχής. Την Κυριακή 8 Μαρτίου, στις 19:30, στη σκηνή του Δημοτικό Θέατρο «Αστέρια», παρουσιάζεται το εμβληματικό έργο «Γράμμα σ’ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε» της Οριάνα Φαλάτσι, σε σκηνοθεσία της Κικής Μάλαμα.
Η επιλογή του έργου δεν είναι τυχαία. Στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τον διαχρονικό αγώνα των γυναικών για ελευθερία, ισότητα, αυτοδιάθεση και σεβασμό. Το κείμενο της Φαλάτσι, βαθιά προσωπικό και ταυτόχρονα οικουμενικό, αποτελεί έναν συγκλονιστικό εσωτερικό μονόλογο μιας γυναίκας που απευθύνεται στο αγέννητο παιδί της, παλεύοντας ανάμεσα στη μητρότητα, την καριέρα, την κοινωνική πίεση και την προσωπική της ταυτότητα.
Με λόγο αιχμηρό, τρυφερό αλλά και αφοπλιστικά ειλικρινή, το έργο θέτει ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα: Πόσο ελεύθερη είναι πραγματικά μια γυναίκα να αποφασίζει για το σώμα και τη ζωή της; Ποιο είναι το τίμημα της επιλογής; Και πώς διαμορφώνεται η γυναικεία ταυτότητα μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις;
Επί σκηνής πρωταγωνιστούν οι Αποστόλου Φανή, Καβακίδου Αθηνά και Μαραγγόζη Καλλιόπη, ενώ συμμετέχουν οι Ελευθεριάδου Σμαρώ, Καλλιτσάρης Μάκης, Παπαδόπουλος Νίκος, Σαμοπούλου Δώρα, Τζιάρας Γιώργος και Τσακανιάς Γιώργος. Η σκηνοθετική προσέγγιση της Κικής Μάλαμα επιχειρεί να αναδείξει τη δύναμη και την ευθραυστότητα του κειμένου, μεταφέροντας στη σκηνή τη συναισθηματική του ένταση με σεβασμό και καθαρότητα.
Η παράσταση έχει διάρκεια 90 λεπτά, προτείνεται για ηλικίες άνω των 15 ετών και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
Μια θεατρική βραδιά αφιερωμένη στη φωνή της γυναίκας – μια φωνή που δεν ζητά άδεια για να ακουστεί, αλλά διεκδικεί τον χώρο που της ανήκει.
«Γράμμα σ’ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε» της Οριάνα Φαλάτσι
Το “Γράμμα σ’ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ” είναι ένα μυθιστόρημα της Ιταλίδας συγγραφέα και δημοσιογράφου Οριάνα Φαλάτσι που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1975.
το βιβλίο αυτό αποτελεί έναν συγκλονιστικό μονόλογο μιας γυναίκας η οποία, ούσα ανύπαντρη, βρίσκεται ξαφνικά με ένα παιδί στα σπλάχνα της. Η γυναίκα αυτή δεν έχει όνομα, δεν έχει ηλικία, δεν έχει συγκεκριμένη κοινωνική θέση. Τα μόνα στοιχεία που μαθαίνουμε για εκείνη είναι πως είναι εργαζόμενη και μάλιστα σε μια θέση ευθύνης σε μια εταιρεία, πως έχει χωρίσει από τον σύντροφό της και πως νιώθει -πριν καν της το ανακοινώσει επίσημα ο γιατρός- πως είναι έγκυος.
Όλο το βιβλίο είναι ένα γράμμα στο αγέννητο παιδί της. Είναι οι σκέψεις που ταλανίζουν αυτήν την γυναίκα. Είναι η αβεβαιότητα που την τυλίγει και οι φόβοι της.
Η γυναίκα αυτή αμφιταλαντεύεται συνεχώς γύρω από την μητρότητα. Από τη μία θεωρεί την μητρότητα το πιο υπέροχο δώρο για το παιδί μα και για την ίδια τη μητέρα. Από την άλλη αναρωτιέται μήπως τελικά η μητρότητα είναι απόδειξη μιας καθαρά εγωιστικής συμπεριφοράς αφού κάνεις δεν ρώτησε αυτό το παιδί που πρόκειται να έρθει στον σκληρό και άδικο αυτόν κόσμο, αν το θέλει…
Τα συναισθήματά της πολλά και άκρως αντικρουόμενα μεταξύ τους… Η γυναίκα αυτή νιώθει μπερδεμένη, αποπροσανατολισμένη…
“Δίχως εγωισμό, παιδάκι, πίστεψέ με : να σε γεννήσω δεν μου κάνει κέφι. Δεν το αντέχω να κυκλοφορώ στους δρόμους με φουσκωμένη την κοιλιά, να σε θηλάζω, να σε πλένω, να σε μάθω να μιλάς. Είμαι γυναίκα εργαζόμενη, μ’ ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις και ενδιαφέροντα : στο ξαναλέω, δεν σε έχω ανάγκη. Μα θα σε δημιουργήσω, είτε σου αρέσει είτε όχι”
Και η κοινωνία φέρει τεράστια ευθύνη για τον ψυχισμό αυτής της γυναίκας. Μια κοινωνία που λοξοκοιτά μια ανύπαντρη γυναίκα που περιμένει παιδί θεωρώντας την ανεύθυνη, δίχως να νοιάζεται για τις συνθήκες που την έφεραν σε αυτή τη θέση, δίχως να περνούν καν από το μυαλό της οι ευθύνες του άντρα. Μια κοινωνία που δεν συγχαίρει μια τέτοια γυναίκα για το θαύμα που φέρει μέσα της, αλλά αντίθετα στέκεται βουβή και ίσως της αναφέρει άλλες φορές δειλά και άλλες όχι την λέξη “άμβλωση”.
Όταν εκείνη επιλέξει να γευτεί τη χαρά της δημιουργίας που της προσφέρει η δουλειά της, αψηφώντας τις υποδείξεις του γιατρού της και χάνει το μωρό της, στήνεται μέσα της ένα δικαστήριο κι εκείνη βρίσκεται στην θέση της κατηγορουμένης. Στο δικαστήριο αυτό παίρνουν το λόγο οι άνθρωποι της ζωής της εκφράζοντας την άποψή τους για την όλη στάση της μέχρι τώρα και την κρίνουν. Κάποιοι την βρίσκουν ένοχη για την προμελετημένη ανθρωποκτονία του παιδιού της. Την θεωρούν ψυχρή δολοφόνο. Της καταλογίζουν ότι δεν ανταποκρίθηκε στα στοιχειώδη καθήκοντα της σαν γυναίκα και μητέρα. Ότι επιθυμούσε και προκάλεσε δίχως κανέναν δισταγμό το θάνατο του παιδιού της. Κάποιοι άλλοι την αθωώνουν αναγνωρίζοντας πως δεν επιθυμούσε τον θάνατο του παιδιού της μα την ύπαρξη και της δικής της ζωής. Την δυνατότητα να μην περιοριστεί στο ρόλο της μητέρας. Την δυνατότητα να μπορέσει να εξελιχθεί σαν άνθρωπος και να νιώσει πληρότητα.
Κι εκείνη τους ακούει όλους με μεγάλη προσοχή. Λυγίζει μόνο όταν ακούει τη φωνή του αγέννητου παιδιού της… Το παιδί της, που δεν έμελλε να γεννηθεί ποτέ, παίρνει τον λόγο και συγκλονίζει… Τα λόγια του θα αποτελέσουν τον φάρο που θα φωτίσει τα σκοτάδια της… Η γυναίκα θα καταφέρει να διαχειριστεί αυτό που της συνέβη και να παλέψει για να κερδίσει τη ζωή γιατί η ζωή δεν πεθαίνει ποτέ!
Δημοσίευση σχολίου