17 Φλεβάρη 2005 πέθανε ο λογοτέχνης Αθανάσιος Νάσιουτζικ με όλα τα μυστικά και τις αλήθειες του…
Aθανάσιος Νάσιουτζικ: Έλληνας χημικός, επιχειρηματίας, συγγραφέας και αρθρογράφος.
Διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1981 μέχρι το 1984. Τις δεκαετίες του 1980 και 1990 βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της ελληνικής κοινής γνώμης, καθώς καταδικάστηκε για τη δολοφονία του συγγραφέα Αθανάσιου Διαμαντόπουλου. Σύμφωνα με το δικαστήριο, ο Νάσιουτζικ του κατέφερε 97 χτυπήματα στο κεφάλι με σφυρί. Η δολοφονία εκείνη έμεινε γνωστή ως «έγκλημα στο Κολωνάκι». Ο ίδιος ο Νάσιουτζικ δεν παραδέχτηκε ποτέ την ενοχή του για αυτή την υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι έπεσε θύμα πλεκτάνης.
Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1917. Η οικογένειά του ήταν από τις πλουσιότερες της πόλης, και στην ιδιοκτησία της είχε το εργοστάσιο από το οποίο ηλεκτροδοτούνταν οι Σέρρες και η ευρύτερη περιοχή. Σπούδασε χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Την περίοδο της Κατοχής, οργανώθηκε στο ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ, ενώ το 1947, την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, οργάνωσε επίθεση με χειροβομβίδες στο εργοστάσιο της οικογένειάς του, καθώς ο πατέρας του ήταν δεξιός.
Αναγκάστηκε να υπηρετήσει στον Εθνικό Στρατό και συνελήφθη από τους κομμουνιστές αιχμάλωτος. Στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, όπου παρέμεινε οκτώ χρόνια. Μετά την απελευθέρωσή του από εκεί, μετέβη στην Αθήνα, όπου -μαζί με τα αδέλφια του ασχολήθηκε- με τις επιχειρήσεις και τη συγγραφή.
Ο Νάσιουτζικ διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ) από το 1981 μέχρι το 1984. Εκείνα τα χρόνια είχε έντονη κοινωνική παρουσία και δράση, και πολλές φορές συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και την υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, ενώ συμμετείχε ως ομιλητής σε συνέδρια για την ειρήνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον σοσιαλισμό, και τον πυρηνικό αφοπλισμό των τότε υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Απεβίωσε στις 17 Φεβρουαρίου 2005. Με τη σύζυγό του, τη μεταφράστρια και συγγραφέα Ζωή Νάσιουτζικ, απέκτησαν δυο κόρες: την Αρετή και τη συγγραφέα Παυλίνα Νάσιουτζικ (μητέρα του Νίκου Ρωμανού).
Την πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα την έκανε το 1967 με το έργο Οι Ρίζες, και τα επόμενα χρόνια συνέγραψε και δημοσίευσε διάφορα βιβλία και δοκίμια, μεταξύ των οποίων και τα: Φυσική και άνθρωπος (Ιωλκός, 1969• Κέδρος, 1973), Βιολογία του χρόνου (1970), Το τραύμα του Αδάμ (1971), Πεδίο και ανταγωνισμός (1974), Το σήμερα και το αύριο (1982), Αναζητήσεις (1984), Σκέψη και ύπαρξης (1985) και Της φυλακής (1994). Από το 1970 συνεργαζόταν με την εφημερίδα Το Βήμα, δημοσιεύοντας επιστημονικά και φιλοσοφικά άρθρα. Αρθρογραφούσε, επίσης, στα περιοδικά Ιωλκός, Νέα Εστία και Τομές.
Η δολοφονία Διαμαντοπούλου
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1984 δολοφονήθηκε ο συγγραφέας Αθανάσιος Διαμαντόπουλος, γραμματέας της ΕΕΛ, στο διαμέρισμά του στο Κολωνάκι με 97 σφυριές.
Το διαμέρισμα του θύματος δεν είχε βρεθεί αναστατωμένο, αποκλείοντας έτσι το κίνητρο της ληστείας. Η ταυτότητα του δολοφόνου; Άγνωστη. Αυτόπτες μάρτυρες δεν υπήρχαν, μόνο αυτήκοες. Μια δημοσιογράφος, η Βένια Γονατοπούλου, που έμενε σε διαμέρισμα κάτω από αυτό του Διαμαντόπουλου, ισχυριζόταν πως ξύπνησε από το θόρυβο έντονης λογομαχίας, μέσα από την οποία διέκρινε μία φωνή να παρακαλά «μη Θανάση…», όπως κατέθεσε αργότερα. Τις πρώτες μέρες μετά τη δολοφονία η Αστυνομία μάταια αναζητούσε κάποιον ύποπτο στις τάξεις του υποκόσμου.
Σε ένα σημειωματάριο του θύματος βρήκε το μοναδικό «Θανάση» που φαίνεται ότι γνώριζε το θύμα. Ήταν ο πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, Αθανάσιος Νάσιουτζικ. Λίγες ημέρες αργότερα, ο γιος του θύματος, Παναγιώτης Διαμαντόπουλος, κατέθεσε μήνυση εναντίον του, κατηγορώντας τον για τη δολοφονία του πατέρα του. Δεύτερο μεγάλο σοκ: Καλλιεργημένος και ήπιων τόνων, ο Αθανάσιος Νάσιουτζικ ανήκε στον πνευματικό κόσμο της χώρας, έχαιρε σεβασμού, καθώς είχε υπάρξει αγωνιστής της ΕΠΟΝ στα χρόνια της Κατοχής, με δράση στον εμφύλιο πόλεμο, και ήταν πολίτης υπεράνω υποψίας.
Στην έβδομη δεκαετία της ζωής του, πατέρας δύο κοριτσιών, για ποιο λόγο να είναι ο θύτης αυτού του στυγερού εγκλήματος; Η αντίδραση του Νάσιουτζικ ήταν άμεση. Κάλεσε σε συνέντευξη Τύπου στο σπίτι του δημοσιογράφους και υποστήριξε την αθωότητά του. Δείχνοντας τα χέρια του που έτρεμαν, ρώτησε τους παριστάμενους εκπροσώπους του Τύπου πώς είναι δυνατόν να έχει διαπράξει εκείνος τη δολοφονία.
Ένα ερώτημα που όμως γύρισε μπούμερανγκ εναντίον του. Σύμφωνα με την έκθεση του ιατροδικαστή, το άτομο που είχε τελέσει το έγκλημα δεν ήταν μεγάλης σωματικής ρώμης, αντίθετα ήταν μάλλον αδύναμο. Έτσι δικαιολογούνταν και τα πολλαπλά χτυπήματα στο κρανίο, από την αδυναμία του να φέρει ένα και οριστικό… Καθώς η αστυνομική έρευνα συνεχιζόταν, τα σύννεφα ολοένα και μαζεύονταν πάνω από τον Νάσιουτζικ. Όπως θα εξηγούσε ο ίδιος αργότερα, αισθανόταν ότι βρισκόταν σε αδιέξοδο και πως αν και αθώος είχε πλέον στοχοποιηθεί.
Τελικά, η προσαγωγή του στον ανακριτή έγινε στις αρχές Απριλίου του 1985. Η δίκη ήταν πολύκροτη και απασχόλησε έντονα τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη.
Σύμφωνα με την υπεράσπιση, ο Νάσιουτζικ το πρωινό εκείνης της ημέρας έφυγε από το σπίτι του στις 8:20 και πήγε κατευθείαν στην Εταιρία Λογοτεχνών. Καθώς το έγκλημα είχε διαπραχθεί πριν από τις εννιά το πρωί, ήταν δυνατόν να προλάβει να φτάσει στο Κολωνάκι μέσα σε τόσο λίγο χρόνο; Μια γειτόνισσα του κατηγορούμενου κατέθεσε ότι ο κηπουρός που εκτελούσε και χρέη θυρωρού τής είπε πως είχε μιλήσει με τον Νάσιουτζικ το πρωινό του φόνου. Ο ίδιος ο κηπουρός την διέψευσε, ωστόσο…
Η πρώτη απόφαση του δικαστηρίου, στις 27 Μαΐου 1988, ήταν αθωωτική για τον Νάσιουτζικ.
Ο Νάσιουτζικ, παρά το αριστερό του παρελθόν, ανήκε στην οικονομική ελίτ της χώρας. Η δράση του για την ΕΠΟΝ και η κατοπινή του φυλάκιση σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αλβανία μετρούσαν για κάποιους λιγότερο από την καταγωγή του και τη μεγάλη οικονομική άνεση της οικογένειάς του, οι ρίζες της οποίας ανατρέχουν στις τάξεις των μεγαλοτσιφλικάδων του βορρά. Ο ίδιος επέλεξε για δικηγόρο του τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο, με πολιτική αγωγή το μεγάλο του αντίπαλο στις δικαστικές αίθουσες και κατοπινό πρόεδρο του Συνασπισμού, Νίκο Κωνσταντόπουλο.
Με απόφαση όμως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου διατάχθηκε η επανάληψη της δίκης, που ορίστηκε για τον Ιούνιο του 1990. Ο Νάσιουτζικ καταδικάστηκε από το Εφετείο σε 15 χρόνια κάθειρξη το 1993. Αποφυλακίστηκε το 1995, καθώς έκανε χρήση των ευνοϊκών διατάξεων για τους ηλικιωμένους καταδικασθέντες.
Έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του αφοσιωμένος στα παιδιά και τα εγγόνια του. Η ιστορία όμως πάντοτε απασχολεί την κοινή γνώμη. Η έκδοση του μυθιστορήματος της Παυλίνας Νάσιουτζικ «Τόση λίγη αλήθεια», εκθέτοντας στο κοινό το πώς βίωσε η ίδια εκ των έσω το μεγάλο αυτό δικαστικό δράμα, την επανέφερε στην επικαιρότητα από μια άλλη, ανθρώπινη και συναισθηματική σκοπιά, ενώ εκπομπές όπως η «Μηχανή του χρόνου» πραγματοποίησαν ενδελεχή αφιερώματα, ξαναφέρνοντας στο φως πολλές άγνωστες και αμφιλεγόμενες πτυχές της υπόθεσης. Μέχρι σήμερα, για κάποιους είναι οι δύο αθωωτικές αποφάσεις εκείνες που μετρούν περισσότερο, αποδεικνύοντας ότι ο Νάσιουτζικ ήταν όντως θύμα της ελληνικής δικαιοσύνης και της κοινής γνώμης. Για κάποιους άλλους βέβαια, οι δύο καταδικαστικές αποφάσεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την ενοχή του…
Δημοσίευση σχολίου