Τι λέει ο στιχουργός της ιστορικής δισκογραφικής δουλειάς - Η μεγάλη συναυλία απόψε στο Θέατρο Αστέρια
Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία της, η «Μικρή πατρίδα» επιστρέφει εκεί όπου πραγματικά ανήκει, δηλαδή στη ζωντανή επικοινωνία με το κοινό.
Ο εμβληματικός κύκλος τραγουδιών του Γιώργου Ανδρέου και του Παρασκευά Καρασούλου, που από την πρώτη του παρουσία στη δισκογραφία αγαπήθηκε, τραγουδήθηκε και απέκτησε ξεχωριστή θέση στο ελληνικό τραγούδι, παρουσιάζεται για πρώτη φορά ζωντανά ως ενιαίος κύκλος από τους ίδιους τους δημιουργούς του και μας θυμίζει πόσο σπουδαία εποχή ήταν εκείνη για το ελληνικό τραγούδι και την εγχ΄ψρια δισκογραφία.
Η επετειακή παράσταση, παραγωγή της Μικρής Άρκτου, κάνει στάση στις Σέρρες, τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026, στο Δημοτικό Θέατρο «Αστέρια», στις 20:30. Ο Γιώργος Ανδρέου θα βρίσκεται στο πιάνο και ο Παρασκευάς Καρασούλος στην αφήγηση και την επιμέλεια του προγράμματος, ενώ επί σκηνής συναντώνται τέσσερις ερμηνευτές διαφορετικών γενεών, ο Μάριος Φραγκούλης, ο Παντελής Θεοχαρίδης, η Κορίνα Λεγάκη και ο Απόστολος Κίτσος.
Μαζί τους η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση του Αναστάσιου Συμεωνίδη, σε ενορχηστρώσεις των Πάνου Κοσμίδη, Στέργιου Γαργάλα και Γιώργου Ανδρέου.
Με αφορμή αυτή τη σημαντική επέτειο, ο Παρασκευάς Καρασούλος έγραψε για το SerresPress247 ένα προσωπικό κείμενο για τη «Μικρή πατρίδα», τη διαδρομή της και όσα εξακολουθούν να σημαίνουν τα τραγούδια της, τριάντα χρόνια μετά.
Ακολουθεί το κείμενο του Παρασκευά Καρασούλου στην ερώτηση μας, τι είναι για εκείνον η «Μικρή πατρίδα»:
«Οι μεγάλες λέξεις με φόβιζαν πάντα. Όχι για το «μέγεθός» τους, αλλά κυρίως για την ευκολία με την οποία μπορεί κι αδειάζει από τους ανθρώπους το περιεχόμενό τους. Και η «πατρίδα» είναι μία από αυτές. Η λέξη πατρίδα χωρά τα πάντα: τόπο, γλώσσα, ιστορία, μνήμη, υπερηφάνεια, τραύματα, απώλεια. Μπορεί όμως, από τον ίδιο τον άνθρωπο, να γίνει ρητορική, σύνθημα, κάποτε ακόμη και απειλή. Γι’ αυτό ίσως προσωπικά, θέλησα κάποτε να τη «μικρύνω».
Η «Μικρή πατρίδα» δεν υπήρξε για μένα μια γεωγραφική έννοια. Ήταν εξαρχής η απόπειρα να σχεδιάσω τον χάρτη μιας εσωτερικής χώρας. Την ανθρωπογεωγραφία μου. Να αναζητήσω τα σύνορά της, τις πόλεις και τις ερημιές της, τους τόπους στους οποίους επιστρέφω και, κυρίως, τους ανθρώπους που με κατοίκησαν και εξακολουθούν να τους περιέχω. Τα τραγούδια της γράφτηκαν ως πορτρέτα φίλων, ως αναφορές ζωής. Πίσω από το καθένα κατοικεί ένας άνθρωπος, ένας φίλος που με τον τρόπο του καθόρισε τη ζωή μου. Ίσως λοιπόν αυτό το ανθρώπινο τοπίο και τα σύνορά του, τα όρια και η ταυτότητα αυτής της μικρής «δικής μου» χώρας να ήταν από την αρχή το πραγματικό της θέμα.
Τριάντα χρόνια αργότερα, πολλά έχουν αλλάξει. Άλλαξαν οι άνθρωποι, άλλαξα κι εγώ, άλλαξε ο κόσμος μέσα στον οποίο ακούμε αυτά τα τραγούδια. Κάποιοι άνθρωποι έφυγαν. Άλλοι ήρθαν. Κάποιες βεβαιότητες χάθηκαν και στη θέση τους γεννήθηκαν ερωτήματα. Κι όμως, κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη χώρα από απόσταση, αναγνωρίζω ακόμη τα σύνορά της. Αναγνωρίζω ακόμη τη σημαία της. Μόνο που συνέβη στο μεταξύ κάτι που τότε δεν μπορούσα να φανταστώ στην έκταση του: η «Μικρή πατρίδα» έπαψε να είναι μόνο δική μου.
Τα τραγούδια της ταξίδεψαν. Πέρασαν σε άλλες φωνές, μπήκαν σε σπίτια που δεν γνωρίζω, συνδέθηκαν με έρωτες, χωρισμούς, απουσίες και επιστροφές ανθρώπων που δεν συνάντησα ποτέ. Έγιναν μέρος αναμνήσεων στις οποίες δεν ήμουν παρών. Απέκτησαν, δηλαδή, μια ζωή ανεξάρτητη από εμάς που τα δημιουργήσαμε (εμένα και τον Γιώργο Ανδρέου που υπογράφει τη μουσική αυτών των τραγουδιών). Αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο και μαζί το πιο συγκινητικό πράγμα που μπορεί να συμβεί σε ένα τραγούδι. Να ξεκινήσει από μια πολύ προσωπική εμπειρία και κάποτε να ανακαλύψεις ότι ένας άγνωστος άνθρωπος έχει βρει μέσα του τη δική του ιστορία. Τότε καταλαβαίνεις ότι η πραγματική πατρίδα των τραγουδιών δεν είναι πια οι δημιουργοί τους. Είναι οι άνθρωποί τους.
Σήμερα, λοιπόν, αν με ρωτούσε κάποιος τι είναι για μένα η «Μικρή πατρίδα», θα έλεγα πως είναι πρωτίστως άνθρωποι. Οι άνθρωποί μου. Γιατί οι άνθρωποι είναι χώρες. Έχουν σύνορα, μνήμες και γλώσσα. Έχουν τόπους φωτεινούς και σκοτεινούς, περιοχές στις οποίες επιτρέπουν την είσοδο και άλλες που κρατούν κλειστές. Έχουν τη δική τους ιστορία και τη δική τους εσωτερική γεωγραφία. Και όταν αγαπήσουμε πραγματικά έναν άνθρωπο, ένα μέρος αυτής της χώρας γίνεται αναπόφευκτα και δικό μας. Ίσως γι’ αυτό οι μικρές μας πατρίδες δεν βρίσκονται πάντοτε εκεί όπου γεννηθήκαμε. Μπορεί να είναι ένα σπίτι που δεν υπάρχει πια. Μια αυλή. Μια φωνή. Η παιδική μας ηλικία. Ένας άνθρωπος. Μια αγάπη. Ακόμη και μια απουσία. Είναι εκείνα τα εσωτερικά μέρη στα οποία επιστρέφουμε όταν ο κόσμος γύρω μας γίνεται μεγάλος, θορυβώδης και ξένος.
Όχι μόνο για να θυμηθούμε από πού ερχόμαστε. Αλλά, κυρίως, για να επιστρέψουμε και να κατοικήσουμε το μεγάλο αλλά και πολύ προσωπικό ερώτημα ποιοι είμαστε».
*Μικρή Πατρίδα | Σέρρες, Θέατρο Αστέρια | Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026 στις 20:30 | Προπώληση : ticketservises
Δημοσίευση σχολίου