Στην επιστολή τους, καταγγέλλουν ότι παραμένουν εγκλωβισμένοι στη δομή για περισσότερο από έναν χρόνο, περιγράφοντας συνθήκες διαβίωσης που έχουν οδηγήσει πολλούς στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής εξάντλησης
Την επιστολή περισσότερων από 300 μεταναστών από την Αίγυπτο, οι οποίοι κρατούνται στη φυλασσόμενη Κλειστή Δομή «Διαμονής Αιτούντων Άσυλο» στη θέση «Κλειδί» του Δήμου Σιντικής, δημοσίευσε η ΚΕΕΡΦΑ. Στην επιστολή τους, οι μετανάστες καταγγέλλουν ότι παραμένουν εγκλωβισμένοι στη δομή για περισσότερο από έναν χρόνο, περιγράφοντας συνθήκες διαβίωσης που, όπως υποστηρίζουν, έχουν οδηγήσει πολλούς στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής εξάντλησης.
Η επιστολή δόθηκε στη δημοσιότητα μετά την πέμπτη, κατά σειρά, απόπειρα διαφυγής από τη δομή. Απευθυνόμενοι στον «αδελφό ελληνικό λαό», οι 300 Αιγύπτιοι εξηγούν τους λόγους που, όπως λένε, τους οδήγησαν στην εξέγερση.
«Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην», αναφέρουν, επαναλαμβάνοντας την ανάγκη τους να εργαστούν και να στηρίξουν τις οικογένειές τους που βρίσκονται στην Αίγυπτο.
«Στοιβαγμένοι» σε κοντέινερ
Σύμφωνα με την καταγγελία τους, περισσότεροι από 300 άνθρωποι ζουν σε κοντέινερ, χωρίς επαρκή κρεβάτια και χωρίς λειτουργικό κλιματισμό. Όπως περιγράφουν, σε κάθε τροχόσπιτο φιλοξενούνται περισσότερα από 15 άτομα, ενώ υπάρχουν μόλις τέσσερα ή πέντε κρεβάτια.
Ακόμη πιο έντονα περιγράφουν την κατάσταση στους χώρους υγιεινής, υποστηρίζοντας ότι για περισσότερα από 300 άτομα υπάρχουν μόλις τέσσερα μπάνια και τρεις βρύσες.
«Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν», αναφέρουν, ενώ κάνουν λόγο και για έντομα, φίδια και άλλα ερπετά που, όπως καταγγέλλουν, εισέρχονται στους χώρους διαμονής από το βουνό.
«Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε», γράφουν χαρακτηριστικά.
«Τα παιδιά μας έμειναν χωρίς χρήματα»
Στην επιστολή τους οι μετανάστες συνδέουν την παραμονή τους στη δομή με την αδυναμία να στηρίξουν οικονομικά τις οικογένειές τους στην Αίγυπτο.
«Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα», σημειώνουν, εξηγώντας ότι για περισσότερο από έναν χρόνο δεν έχουν μπορέσει να στείλουν χρήματα για τρόφιμα, ρούχα και εκπαίδευση των παιδιών τους.
Παράλληλα, καταγγέλλουν ότι η σίτιση στη δομή είναι ανεπαρκής. Όπως αναφέρουν, σε μία ημέρα έλαβαν «ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά».
Η ψυχολογική πίεση, όπως περιγράφεται στην επιστολή, είναι ιδιαίτερα έντονη. «Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία», αναφέρουν, κάνοντας λόγο για ανθρώπους που έχουν ήδη βιώσει τον πόνο στη Λιβύη, τον κίνδυνο και τον θάνατο στη θάλασσα, αλλά και την ταπείνωση κατά τη διάρκεια της διαδρομής τους.
«Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά»
Οι συντάκτες της επιστολής περιγράφουν τη ζωή τους στη Σιντική ως έναν παρατεταμένο εγκλωβισμό, χωρίς δυνατότητα εργασίας και χωρίς προοπτική.
«Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά», γράφουν. «Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο».
Κάνουν επίσης λόγο για ανθρώπους με επαγγελματικές δεξιότητες, οι οποίοι, όπως υποστηρίζουν, θα μπορούσαν να εργαστούν, να συνεισφέρουν στην οικονομία και να πληρώνουν φόρους αντί να παραμένουν έγκλειστοι.
«Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;», διερωτώνται.
Παράλληλα, εκφράζουν φόβο για την απέλαση, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Η καταγγελία της ΚΕΕΡΦΑ
Η ΚΕΕΡΦΑ αποδίδει την εξέγερση τόσο στην παρατεταμένη κράτηση όσο και στις συνθήκες διαβίωσης στη δομή, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική «φυλάκιση ή απέλαση» έχει οδηγήσει σε συνθήκες που χαρακτηρίζει βασανιστικές.
Στην ανακοίνωσή της καλεί σε συμμετοχή στην πανελλαδική διαδήλωση στη ΔΕΘ, μαζί με τα συνδικάτα, στις 5 Σεπτεμβρίου, στις 18:00, στον Άγιο Βενιζέλου.
Πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από το μεταναστευτικό και το καθεστώς των κλειστών δομών, η επιστολή των 300 Αιγύπτιων μεταναστών αποτυπώνει, μέσα από τα δικά τους λόγια, μια δραματική εικόνα εγκλωβισμού και αβεβαιότητας.
«Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας», γράφουν.
Και καταλήγουν με μια έκκληση προς την ελληνική κοινωνία: «Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας».
Ολόκληρη η επιστολή 300 έγκλειστων μεταναστών στη δομή Σιντικής
«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής
Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί;
Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής.
Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.
Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.
Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες.
Τα παιδιά μας στην Αίγυπτο δεν μπορούν να βρουν τίποτα να φάνε, και εμείς είμαστε εδώ ζώντας σαν τους νεκρούς.
Θέλουμε να βγούμε έξω και να δουλέψουμε.
Οι άνθρωποι που κάθονται κάτω από αυτόν τον ήλιο δεν έχουν θέση στα τροχόσπιτα.
Στο τροχόσπιτο μένουν πάνω από 15 άτομα και υπάρχουν τέσσερα ή πέντε κρεβάτια.
Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.
Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.
Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.
Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε.
Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 μήνες δεν έχουμε στείλει χρήματα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα μαθήματα ή τα ρούχα των παιδιών μας.
Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.
Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ.
Και όσο για τους ανθρώπους που ήρθαν μετά από εμάς… αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μένει στο στρατόπεδο πάνω από δύο εβδομάδες, εκτός από εμάς — εμείς είμαστε εδώ 13 μήνες. Είναι άδικο, ορκίζομαι.
Ναι, θέλουν να μας απελάσουν.
Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας.
Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας.
Όλοι είμαστε τεχνίτες και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων που είναι ικανοί στη δουλειά τους…
Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;
Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει.
Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας. Η Ελλάδα δείχνει ευσπλαχνία στα ζώα· γιατί δεν δείχνει ευσπλαχνία σε εμάς;
Δεν αξίζουμε το έλεός σας;
Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.
Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.
Σου γράφω εκ μέρους περισσότερων από 300 ανθρώπων, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί και έχουν μείνει χωρίς χρήματα ή τα απαραίτητα για την επιβίωση, απλώς και μόνο επειδή κρατούμαστε στο “Κέντρο Φιλοξενίας” Σιντικής για το «έγκλημα» του να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.
Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας.
Σε ευχαριστώ, αγαπητέ μου αδελφέ».
Δημοσίευση σχολίου