«Μέχρι τώρα η παρέα μου ήταν όλη μου η ζωή. Τώρα ο ένας φεύγει Θεσσαλονίκη, ο άλλος Αθήνα και εγώ θα μείνω εδώ. Φοβάμαι ότι θα μείνω μόνος.»
Η ιστορία του όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητό SerresPress247,
δεν ξέρω αν το πρόβλημά μου θα σας φανεί σημαντικό. Ίσως για κάποιους να είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό και να μου πουν «έλα μωρέ, όλοι κάποια στιγμή φεύγουν για σπουδές».
Για μένα όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι καθόλου απλό.
Τελειώσαμε το σχολείο και ξαφνικά όλα αλλάζουν.
Η παρέα μου είναι μαζί από τα σχολικά χρόνια. Έχουμε περάσει μαζί διακοπές, βόλτες, ξενύχτια, γιορτές, εξετάσεις, έρωτες, χωρισμούς, ακόμα και εκείνες τις μέρες που δεν κάναμε απολύτως τίποτα και απλώς καθόμασταν κάπου στις Σέρρες και λέγαμε βλακείες.
Τώρα όμως ο ένας πέρασε στη Θεσσαλονίκη.
Ο άλλος στην Αθήνα.
Ένας ακόμα θα φύγει σε άλλη πόλη.
Και εγώ θα μείνω εδώ.
Στην αρχή έκανα ότι δεν με πειράζει.
«Εντάξει, θα ερχόμαστε τα Σαββατοκύριακα.»
«Θα μιλάμε κάθε μέρα.»
«Σιγά μην χαθούμε.»
Τα λέμε όλα αυτά μεταξύ μας, αλλά μέσα μου ξέρω ότι τα πράγματα δεν θα είναι όπως πριν.
Και αυτό με φοβίζει.
Δεν φοβάμαι τόσο το ότι θα φύγουν οι φίλοι μου. Φοβάμαι ότι θα αλλάξουν οι ζωές μας και ότι κάποια στιγμή θα πάψουμε να είμαστε τόσο κοντά.
Θα γνωρίσουν καινούργιους ανθρώπους, θα κάνουν καινούργιες παρέες, θα βγαίνουν σε άλλα μέρη, θα έχουν τις σχολές τους, τις σχέσεις τους, τη φοιτητική ζωή τους.
Και εγώ;
Θα είμαι εδώ.
Στις ίδιες καφετέριες, στους ίδιους δρόμους, στα ίδια μέρη.
Και ίσως μια μέρα να ανοίξω το κινητό και να δω ότι η παρέα που είχα τόσα χρόνια έχει αρχίσει να υπάρχει περισσότερο σε μια ομαδική συνομιλία παρά στην πραγματική ζωή.
Αυτό μου φαίνεται πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσω.
Το χειρότερο είναι ότι δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνικός άνθρωπος.
Δεν μου είναι εύκολο να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους. Δεν είμαι αυτός που θα πάει μόνος του σε μια παρέα και θα πιάσει κουβέντα.
Με τους φίλους μου νιώθω άνετα γιατί τους ξέρω χρόνια.
Ξέρω πώς σκέφτονται, τι τους αρέσει, τι τους εκνευρίζει.
Τώρα πρέπει ουσιαστικά να ξαναρχίσω από την αρχή.
Και δεν ξέρω αν μπορώ.
Έχω επίσης μια μικρή ζήλια, την οποία ντρέπομαι να παραδεχτώ.
Χαίρομαι πραγματικά που πέρασαν εκεί που ήθελαν. Είμαι περήφανος για αυτούς.
Αλλά ταυτόχρονα ζηλεύω λίγο.
Θα γνωρίσουν καινούργια πράγματα και ανθρώπους, θα ζήσουν κάτι που εγώ δεν θα ζήσω με τον ίδιο τρόπο.
Και φοβάμαι μήπως όταν επιστρέφουν στις Σέρρες για διακοπές, εγώ είμαι πια ο φίλος που «έμεινε πίσω».
Ξέρω ότι μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός.
Αλλά το σκέφτομαι συνέχεια.
Μερικές φορές μάλιστα σκέφτομαι ότι θα έπρεπε κι εγώ να φύγω κάπου, μόνο και μόνο για να μη μείνω μόνος.
Αλλά δεν θέλω να κάνω μια επιλογή για τις σπουδές μου επειδή φοβάμαι τη μοναξιά.
Θέλω να σπουδάσω αυτό που μου αρέσει.
Και αυτή τη στιγμή αυτό σημαίνει ότι μάλλον θα μείνω στις Σέρρες.
Θέλω λοιπόν να ρωτήσω κάτι πολύ απλό:
Πώς μαθαίνεις να είσαι μόνος χωρίς να νιώθεις ότι είσαι μόνος;
Και πώς αντιμετωπίζεις το γεγονός ότι μια εποχή της ζωής σου τελειώνει, χωρίς να νιώθεις ότι μαζί της τελειώνει και η παρέα σου;
ΑΠΟ ΤΟΝ – Φοβισμένο
Ας το συζητήσουμε
Πρώτα απ' όλα, δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι επειδή σε στενοχωρεί.
Αυτό που ζεις είναι μία από εκείνες τις αλλαγές που όλοι θεωρούν φυσιολογικές επειδή συμβαίνουν σε όλους, αλλά όταν συμβαίνουν σε εσένα δεν είναι καθόλου εύκολες.
Γιατί δεν αποχαιρετάς απλώς κάποιους φίλους.
Αποχαιρετάς μια ολόκληρη καθημερινότητα.
Μέχρι τώρα μπορούσες να στείλεις μήνυμα και σε δέκα λεπτά να είστε όλοι μαζί. Από εδώ και πέρα θα χρειάζεται να κανονίσετε ημερομηνίες, να κοιτάτε εισιτήρια, να βρίσκετε πότε μπορείτε.
Και ναι, αυτό αλλάζει μια φιλία. Αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τη σκοτώνει. Οι πραγματικές φιλίες έχουν την περίεργη ικανότητα να επιβιώνουν από αποστάσεις, χρόνια και διαφορετικές ζωές.
Μπορεί να μη μιλάτε κάθε μέρα. Μπορεί να μη βγαίνετε κάθε Παρασκευή όλοι μαζί. Μπορεί να επιστρέφει κάποιος στις Σέρρες και να μην προλαβαίνετε να βρεθείτε. Και παρ' όλα αυτά, όταν τελικά καθίσετε ξανά όλοι μαζί σε ένα τραπέζι, μπορεί να χρειαστούν δέκα λεπτά για να αισθανθείτε ότι δεν πέρασε ούτε μία μέρα.
Αυτό όμως που θα σου έλεγα να προσέξεις είναι κάτι άλλο.
Μην κάνεις τη ζωή σου αίθουσα αναμονής.
Μην περιμένεις να επιστρέψουν οι φίλοι σου για να αρχίσεις να ζεις. Αν κάθε εβδομάδα σκέφτεσαι «όταν γυρίσουν θα πάμε εκεί», «όταν κατέβουν θα βγούμε», «όταν είναι όλοι εδώ θα περάσουμε καλά», τότε χωρίς να το καταλάβεις θα βάλεις τη δική σου ζωή σε pause. Και δεν χρειάζεται. Έχεις μπροστά σου μια καινούργια περίοδο. Μπορεί να ξεκινήσει με μοναξιά. Αλλά δεν ξέρεις πού μπορεί να σε οδηγήσει.
Ίσως γνωρίσεις έναν άνθρωπο που σήμερα δεν υπάρχει καν στη ζωή σου. Ίσως δημιουργήσεις μια δεύτερη παρέα. Ίσως έρθεις πιο κοντά με κάποιον από τη σχολή ή τη γειτονιά σου που μέχρι τώρα απλώς χαιρετούσες. Ίσως αρχίσεις ένα χόμπι. Ίσως ασχοληθείς περισσότερο με κάτι που πραγματικά σου αρέσει.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα που αξίζει να μάθεις.
Δεν είναι κακό να κάνεις κάποια πράγματα μόνος σου.
Έναν καφέ με το λαπτοπ σου για δουλειά, μια βόλτα, ένα σινεμά, ένα θέατρο, μια εκδήλωση, μια φωτογραφική βόλτα στην πόλη. Στην αρχή μπορεί να σου φαίνεται παράξενο. Μετά όμως θα καταλάβεις ότι το να είσαι μόνος και το να είσαι μοναχικός δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Το πρώτο μπορεί να είναι επιλογή. Το δεύτερο είναι συναίσθημα.
Και το συναίσθημα αλλάζει...
Και κάτι τελευταίο για τους φίλους σου. Μην τους τιμωρήσεις επειδή φεύγουν.
Μην τους κάνεις να αισθανθούν ενοχές επειδή ξεκινούν τη δική τους ζωή και κυρίως μην προσπαθήσεις να κρατήσεις τη φιλία ακριβώς όπως ήταν. Δεν θα είναι όπως ήταν.
Και αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι. Αλλά μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό και εξίσου όμορφο. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν, φεύγουν από τις πόλεις τους, γνωρίζουν άλλους ανθρώπους, ερωτεύονται. Αλλάζουν. Και κάποιες φιλίες τελειώνουν (ναι, συμβαίνει κι αυτό). Όμως δεν χρειάζεται να προεξοφλήσεις από τώρα ότι θα χάσεις τους δικούς σου.
Άφησέ τους να φύγουν.
Και άφησε και τον εαυτό σου να προχωρήσει.
Μην προσπαθήσεις να κρατήσεις το παρελθόν ακίνητο. Φτιάξε καινούργιες αναμνήσεις.
Και όταν οι φίλοι σου επιστρέφουν στις Σέρρες, αντί να τους περιμένεις έχοντας μείνει ακριβώς εκεί που σε άφησαν, να έχεις κι εσύ κάτι να τους διηγηθείς. Γιατί μπορεί τελικά να ανακαλύψεις κάτι πολύ σημαντικό:
Δεν φοβάσαι τόσο ότι θα μείνεις μόνος. Φοβάσαι ότι δεν θα ξαναζήσεις ποτέ μια τόσο όμορφη παρέα.
Και αυτό κανείς δεν μπορεί να σου το εγγυηθεί. Μπορεί όμως να σου πει κάτι άλλο:
Η ζωή δεν σταματά επειδή τελειώνει μια εποχή. Συνήθως τότε ξεκινά η επόμενη.
Στείλε μας τη δική σου ιστορία. Δεν ψάχνουμε ψυχαναλυτικές απαντήσεις ούτε ειδικούς που θα σου πουν τι «πρέπει» να κάνεις - Αυτή είναι μία άλλη ανάγκη, που αν την έχεις υπάρχουν σπουδαίοι ψυχολόγοι να σε βοηθήσουν. Θέλουμε να συζητήσουμε ανθρώπινα όσα μας συμβαίνουν και να ανακαλύψουμε μαζί πόσα από αυτά που θεωρούμε «δικά μας» τα έχουμε ζήσει τελικά κι άλλοι.
Δημοσίευση σχολίου