Την ιστορία της θυμήθηκε ο Σταύρος Θεοδωράκης στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές»
Μια ιστορία που μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική ξετυλίγεται πίσω από τη Μονή Προφήτη Ηλία, στο Άγιο Πνεύμα Σερρών. Εκεί, πάνω σε έναν μικρό λόφο, μια γυναίκα με αναπηρικό αμαξίδιο ξεκίνησε το 1990 να χτίζει, μαζί με λίγες μοναχές και έναν Αγιορείτη πνευματικό, μια νέα μοναστική κοινότητα.
Η γυναίκα αυτή δεν ήταν άλλη από την Καίτη Χρυσολωρά, μια ξεχασμένη, σχεδόν μυστηριώδης φωνή της ελληνικής δισκογραφίας των ’60s, που κάποτε βρέθηκε στο πλευρό του Μίμη Πλέσσα, πριν εξαφανιστεί από τα φώτα για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην πίστη.
Η «μυστηριώδης» φωνή που ανακάλυψε ο Πλέσσας
Η Καίτη Χρυσολωρά δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση τραγουδίστριας. Χτυπημένη από πολιομυελίτιδα μόλις στα τέσσερά της χρόνια, έζησε όλη της τη ζωή με κινητικά προβλήματα, καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Κι όμως, η φωνή της ήταν εκείνη που την έκανε να ξεχωρίσει.
Ο Μίμης Πλέσσας την ανακάλυψε σχεδόν τυχαία και επέμεινε ο ίδιος να συνεργαστεί μαζί της. Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος «Αγάπη μου» το 1966, ένα από τα πιο ιδιαίτερα άλμπουμ της εποχής, με έντονα στοιχεία τζαζ και ελαφρού τραγουδιού.
Στο οπισθόφυλλο του δίσκου, ο ίδιος ο συνθέτης έγραφε για εκείνη:
«Μια φωνή μπορεί να είναι ωραία αλλά άχρωμη… Η Καίτη Χρυσολωρά έχει το θείο δώρο της ευαισθησίας, της δροσιάς και της φωνητικής άνεσης… Κι όλα αυτά τα ξοδεύει σπάταλα γιατί αγαπάει με πάθος το τραγούδι».
Ο δίσκος περιλάμβανε δώδεκα τραγούδια, πολλά από αυτά ήδη γνωστά, σε νέες, τζαζ ενορχηστρώσεις. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η Χρυσολωρά μπήκε στο στούντιο και τα ηχογράφησε σχεδόν «μονοκοπανιά», αφήνοντας πίσω της ένα μικρό αλλά πολύτιμο αποτύπωμα στη δισκογραφία.
Ακολούθησε ακόμη μία σύντομη συνεργασία με τον Πλέσσα σε δισκάκι 45 στροφών, αλλά στη συνέχεια χάθηκε από το προσκήνιο. Η πορεία της διακόπηκε απότομα και για πολλούς, μυστηριωδώς.
Η απόφαση να αφήσει τα πάντα πίσω
Χρόνια αργότερα, η ζωή της πήρε μια εντελώς διαφορετική τροπή.
Η γνωριμία της με έναν Αγιορείτη πνευματικό, τον Χρυσόστομο, φαίνεται πως υπήρξε καθοριστική. Η Καίτη Χρυσολωρά αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο της μουσικής και να ακολουθήσει τον δρόμο του μοναχισμού.
Έγινε μοναχή με το όνομα Μυρτιδιώτισσα και, το 1990, μαζί με μια μικρή συνοδεία τεσσάρων μοναχών, έφτασε στο Άγιο Πνεύμα Σερρών.
Εκεί, μετέτρεψε το παλιό ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία σε μια ζωντανή μοναστική αδελφότητα.
Ένα μοναστήρι σαν «κυψέλη»
Η μονή που δημιούργησε δεν ήταν απλώς ένας χώρος προσευχής. Ήταν μια οργανωμένη κοινότητα, βασισμένη στην εργασία, την αυτάρκεια και τη συλλογικότητα.
Σήμερα, η αδελφότητα διαθέτει:
- μελισσόκηπο
- αγιογραφείο
- ξυλουργείο
- ραφείο
- βιβλιοθήκη
Η φιλοσοφία της γερόντισσας ήταν σαφής: όλες οι μοναχές να ασχολούνται με «παστρικές δουλειές», δηλαδή με χειρωνακτικά διακονήματα και εργόχειρα, ώστε να νιώθουν χρήσιμες στο κοινόβιο αλλά και στους επισκέπτες.
Όπως λένε οι ίδιες, το μοναστήρι λειτουργεί σαν μια κυψέλη:
«Εμείς την ηγουμένη μας, όπως οι μέλισσες τη βασίλισσά τους», περιγράφει χαρακτηριστικά μία από τις μοναχές.
Οι φωνές των μοναχών
Η ζωή στο μοναστήρι αποτυπώθηκε και τηλεοπτικά, μέσα από την εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρος Θεοδωράκης.
Οι μοναχές που μίλησαν εκεί περιγράφουν μια καθημερινότητα γεμάτη πίστη αλλά και προσωπικές διαδρομές:
«Ο μοναχισμός είναι κι αυτός ένα μυστήριο όπως ο γάμος», λέει η αδελφή Ευφημία.
«Για ένα διάστημα ήμουν και δόκιμη μοναχή και φοιτήτρια… στο πανεπιστήμιο με αντιμετώπιζαν περίεργα», αναφέρει η αδελφή Συγκλητική.
«Στο μοναστήρι ήρθα μωρό… εδώ βαπτίστηκα και αποφάσισα να ζήσω εδώ», λέει η αδελφή Χριστονύμφη.
Πρόκειται για μορφωμένες γυναίκες, πολλές με σπουδές και μεταπτυχιακά, που επέλεξαν συνειδητά μια ζωή μακριά από τον έξω κόσμο.
Από τα φώτα στη σιωπή
Η ιστορία της Καίτη Χρυσολωρά είναι από εκείνες που δύσκολα χωράνε σε μία μόνο ταυτότητα.
Τραγουδίστρια. Μούσα. Άγνωστη φιγούρα της δισκογραφίας. Μοναχή. Ηγουμένη.
Από ένα σπάνιο τζαζ άλμπουμ της δεκαετίας του ’60, μέχρι ένα μοναστήρι σε έναν λόφο των Σερρών, η διαδρομή της δεν ακολουθεί καμία «λογική» καριέρας. Αντίθετα, μοιάζει να ακολουθεί κάτι πιο εσωτερικό.
Ίσως γι’ αυτό και συνεχίζει να προκαλεί ενδιαφέρον.
Γιατί, τελικά, δεν είναι μόνο η ιστορία μιας τραγουδίστριας που χάθηκε. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που επέλεξε να αλλάξει εντελώς ζωή και να χτίσει, κυριολεκτικά, έναν άλλο κόσμο.
Δημοσίευση σχολίου