Περπατήσαμε ξημερώματα στις Σέρρες, λίγο πριν αρχίσει ο θόρυβος της πόλης κι αυτό που είδαμε μας μάγεψε

Ξημέρωμα στις Σέρρες. Ο ουρανός ανάβει κατακόκκινος, σαν να τον πέρασε κάποιος βιαστικά με το πινέλο. Όλα γύρω ήσυχα — τα φώτα του δρόμου ακόμα αναμμένα, οι πρώτοι ήχοι της πόλης δειλά, σαν να διστάζουν να σπάσουν τη σιγή. 

Περπατάμε στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκεί που συνεχίζονται τα έργα της ασφαλτόστρωσης, και όλα μοιάζουν να βρίσκονται σε παύση. Από τη ΔΕΗ ως την Αγιά Σοφιά, ο δρόμος νυστάζει ακόμη.

Μόνο ο ουρανός έχει ξυπνήσει για τα καλά — ένας ουρανός που θα ζήλευαν οι σπουδαιότεροι ζωγράφοι. 

Είναι ωραία το ξημέρωμα στις Σέρρες. Γιατί υπάρχει αυτή η στιγμή, λίγο πριν ξυπνήσουν οι άνθρωποι, που μοιάζει να ανήκει μόνο σε σένα.