Η Στυλιάνα Γκαλινίνη γράφει ένα σπουδαίο κείμενο για το πανηγύρι της Ηράκλειας που θυμάται από παλιά
 |
| Γράφει η Στυλιάνα Γκαλινίνη |
Οι ζουρνάδες και τα νταούλια που ακούγονται αιφνίδια για λίγο και παύουν μέσα στη δροσερή αυγουστιάτικη νύχτα σημαίνουν με τρόπο οδυνηρό τον θάνατο της ένδοξης για έναν αιώνα εμποροπανήγυρης Ηράκλειας Σερρών. Θλίψη.
Πού είναι το πανηγύρι των παιδικών μου χρόνων, το πανηγύρι
των δικών μου παιδιών, γεμάτο από μικρά και μεγάλα συμβάντα, προσδοκίες,
μουσικές, φωνές, καπνούς, ψησταριές, τραγούδια, έρωτες, μεθύσι, χορό, χαρά,
αγωνία, συγκρουόμενα, γύρο θανάτου, κούνιες, μπαλαρίνα, τον γορίλα, τις
τυρόπιτες του μπάρμπα Σάκη, τα ποτήρια και τα σεντόνια, τις κουβέρτες, τις
σχολικές τσάντες, τα παπούτσια, τα δώρα, όσα αγοράζαμε και έμοιαζαν σπουδαία,
τις συναντήσεις με τους συμμαθητές, τη σκόνη, τη φασαρία, τους καυγάδες, τα
σπασμένα μπουκάλια, την τσίκνα, το φαγοπότι, το αρνί στη λαδόκολλα και βέβαια
τα λουκάνικα, τους αγώνες καρτ για πιτσιρίκια, τα παιχνίδια με φώτα και παράδοξους
θορύβους, τα κέντρα διασκέδασης κάτω από το σπίτι, τις ορχήστρες, τους καψούρηδες,
τις πίστες χορού από χώμα, τα νταηλίκια, την ησυχία στις 4 τα χαράματα, τον
ύπνο επιτέλους και ξαφνικά εκείνον τον ζουρνά που έπαιζε την παραγγελιά του
τελευταίου θαμώνα, αυτού που είχε απομείνει μόνος.
Το πανηγύρι, αυτό που ήταν για έναν αιώνα, η εμποροπανήγυρη
Τζουμαγιάς, δευτερευόντως θρησκευτική, ε, πάει, πέθανε, το άφησαν να πεθάνει,
το σκότωσαν δεν ξέρω, πάντως είναι το μόνο πεθαμένο σε όλη τη χώρα. Η
λειτουργία της εκκλησίας στη διαπασών αυτές τις μέρες σάρωσε το ηχοτοπίο της
μνήμης.
Τουλάχιστον υπάρχει ακόμη κάπου μέσα στη νύχτα ένας ζουρνάς που επιμένει...
*Η Στυλιάνα Γκαλινίκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ηράκλεια Σερρών. Είναι αρχαιολόγος και συγγραφέας. Το 2016 επιμελήθηκε το ιστορικό λεύκωμα «Ω, φιλτάτη Τζουμαγιά!»: 100 χρόνια από την ομηρία των κατοίκων της Ηράκλειας Σερρών 1916-2016.
Δημοσίευση σχολίου