Μεγάλη απώλεια για την ελληνική μουσική παράδοση αποτελεί ο θάνατος του Πετρολούκα Χαλκιά, που έφυγε από τη ζωή στις 15 Ιουνίου 2025, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά και έναν ήχο που έμοιαζε να έρχεται απευθείας από την ψυχή της Ηπείρου.
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς ήταν ένας θρύλος του κλαρίνου και ένας από τους πιο σημαντικούς πρεσβευτές της Ελληνικής Παραδοσιακής Μουσικής.
Την είδηση έκαναν γνωστή συνάδελφοί του μέσω των social media μεταξύ των οποίων και ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος ο οποίος έγραψε στο Facebook: «Kαλό ταξίδι γέροντά μου! Στο καλό ψυχούλα μου».
Γεννήθηκε στο χωριό Δελβινάκι Πωγωνίου στην Ήπειρο, όπου άρχισε να μαθαίνει μουσική από νεαρή ηλικία δίπλα στους δασκάλους του Ηπειρώτικου κλαρίνου, τον Φίλιππο Ρούντα και τον Κίτσο Χαρισιάδη. Ο πατέρας του, Περικλής Χαλκιάς, πήγε στην Αμερική πριν τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπου απέκτησε μεγάλη αναγνωρισιμότητα σαν κλαρινίστας.
Το 1960, ο Πετρολούκας Χαλκιάς μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έζησε για 20 χρόνια διαδίδοντας τη μουσική κληρονομιά της Ηπείρου και συνεργάστηκε με πολλά μουσικά σύνολα. Η κορύφωση της παραμονής του στις Ηνωμένες Πολιτείες επήλθε όταν προσκλήθηκε να δώσει συναυλία στον Λευκό Οίκο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1980, όταν άρχισε να ηχογραφεί δίσκους, οι οποίοι γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα του και στο εξωτερικό.
Ο ίδιος έχει αφηγηθεί σε συνέντευξή του:
Κάποια στιγμή κάλεσαν τα παιδιά με τα οποία παίζαμε να πάμε σε ένα πανηγύρι, αλλά δεν είχα κανονικό κλαρίνο. Τότε, ένας μπάρμπας της μάνας μου, ο Δήμος ο Χαρισιάδης, μου λέει: «Παίξε να σε ακούσω. Αν ξέρεις να παίζεις, θα σου δώσω το δικό μου». Έπαιξα, κι επειδή το κανονικό μου φάνηκε πιο εύκολο από το ξύλινο, τα πήγα καλά. Έτσι, με δανεικό κλαρίνο πήγαμε στο πανηγύρι του διπλανού χωριού. Όλοι οι μουσικοί ήμασταν παιδάκια. Δεν είχαμε ξαναπαίξει σε κοινό, αλλά τα πήγαμε καλά και ο κόσμος μας πετούσε λεφτά. Με αυτά τα λεφτά αγόρασα το πρώτο μου κλαρίνο.
Η διαδρομή του περιλάμβανε δύο δεκαετίες στην Αμερική, όπου μετέφερε και διέδωσε τη μουσική της Ηπείρου στην ομογένεια, αλλά και σημαντικές συνεργασίες με καλλιτέχνες στην Ελλάδα, σε συναυλίες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και δεκάδες δισκογραφικές δουλειές. Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζουν τα «Μοιρολόγια και γυρίσματα», «Δρόμοι της ψυχής» και «Αυτή είναι η Ήπειρος». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε δείξει και για τη συνάντηση πολιτισμών, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη συνεργασία του με Ινδούς μουσικούς σε δίσκους και συναυλίες.
Ο ίδιος περιέγραφε το παίξιμό του ως κάτι βαθιά βιωματικό: «όταν παίζω, τα δάχτυλά μου κινούνται μόνα τους και εντολές δίνει η ψυχή μου»
Δημοσίευση σχολίου