Όταν η κανονικότητα γίνεται πρόβλημα
 |
| Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης |
Υπάρχουν φορές που ένα πολιτικό γεγονός δεν χρειάζεται ανάλυση, φωνάζει μόνο του. Το «4 στα 4» των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στις Σέρρες που εμφανίζονται σε δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μία από αυτές.
Δεν είναι σύμπτωση. Δεν είναι «κακή στιγμή». Είναι ένα μοτίβο που δύσκολα αγνοείται.
Και κάπου εδώ ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα.
Γιατί στην Ελλάδα έχουμε μάθει να βαφτίζουμε τα πάντα «μεμονωμένα περιστατικά». Να τα απλώνουμε στον χρόνο, να τα αποσυνδέουμε μεταξύ τους, να τα κάνουμε πιο εύπεπτα. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει διασπορά. Υπάρχει συγκέντρωση. Σε έναν νομό, σε ένα κόμμα, σε τέσσερις ανθρώπους που εκπροσωπούν κοινοβουλευτικά χιλιάδες πολίτες.
Κι αυτό δεν είναι εξαίρεση. Είναι εικόνα.
Και η εικόνα γίνεται ακόμη πιο βαριά αν τη δεις στο φόντο των τελευταίων χρόνων. Οι Σέρρες δεν είναι ένας «τυχαίος» νομός. Είναι ο τόπος που βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης μετά την τραγωδία στα Τέμπη. Είναι επίσης ένας νομός που έδωσε ισχυρό εκλογικό ποσοστό στη Νέα Δημοκρατία.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση, όπου μια κοινωνία επιβραβεύει πολιτικά και ταυτόχρονα εκτίθεται θεσμικά.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι έκαναν ή τι δεν έκαναν οι συγκεκριμένοι βουλευτές. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Το ερώτημα είναι γιατί αυτή η κατάσταση μοιάζει, σε ένα βαθμό, να είναι αποδεκτή.
Γιατί δεν σοκάρει όσο θα έπρεπε. Γιατί δεν ανατρέπει. Γιατί δεν αλλάζει τις πολιτικές ισορροπίες στον βαθμό που θα περίμενε κανείς.
Και κάπου εδώ η ευθύνη μετατοπίζεται. Από τα πρόσωπα, στο σύστημα. Και από το σύστημα, στην κοινωνία που το αναπαράγει. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει μια δικογραφία. Ούτε δύο. Ούτε τρεις. Είναι ότι κάθε νέα υπόθεση προστίθεται πάνω στην προηγούμενη χωρίς να δημιουργεί τομή. Χωρίς να αλλάζει κάτι ουσιαστικά. Σαν να πρόκειται για κάτι αναμενόμενο. Σαν να είναι μέρος της λειτουργίας.
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο, η εξοικείωση. Η ιδέα ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και «όλοι το κάνουν». Ότι «δεν αλλάζει τίποτα».
Μόνο που αλλάζει. Προς το χειρότερο.
Γιατί όταν το «4 στα 4» δεν προκαλεί πολιτικό σεισμό, αλλά απλώς γίνεται άλλη μία συζήτηση στα καφενεία και στα social media, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια οι αριθμοί.
Είναι τα αντανακλαστικά μας.
Και όσο αυτά μένουν αδρανή, τόσο το επόμενο «4 στα 4» θα μοιάζει ακόμη πιο φυσιολογικό.
Δημοσίευση σχολίου