«Δεν έμεινε κανείς να μας φυλάξει»: Νέο κύμα διαρρήξεων στο Ζευγολατιό - Το πρόβλημα των χωριών που ερημώνουν

 Οι δράστες περιπλανήθηκαν από σπίτι σε σπίτι σχεδόν χωρίς εμπόδιο

Η χθεσινή νύχτα στο Ζευγολατιό δεν έφερε μόνο το γνώριμο σκοτάδι που απλώνεται στις άδειες αυλές, αλλά και μια δυσάρεστη διαπίστωση. 

Σε έναν οικισμό όπου η ζωή κυλάει πλέον αργά, σχεδόν ψιθυριστά, άγνωστοι μπήκαν σε πέντε σπίτια, εκμεταλλευόμενοι την πλήρη απουσία κίνησης και ανθρώπινης παρουσίας. Το γεγονός δεν ξάφνιασε τους λίγους μόνιμους κατοίκους , «Όταν δεν ακούγεται ούτε σκυλί, τι περιμένεις;» σχολιάζουν με πικρία.

Οι δράστες περιπλανήθηκαν από σπίτι σε σπίτι σχεδόν χωρίς εμπόδιο. Τα περισσότερα ήταν χρόνια κλειστά, με τα αντικείμενα να μοιάζουν παγωμένα στον χρόνο: παλιές ντουλάπες, ξεθωριασμένες κορνίζες, σεντόνια που μύριζαν ακινησία. 

Σε αρκετές περιπτώσεις δεν βρέθηκε κάτι που να αξίζει να κλαπεί - και όμως, το αίσθημα παραβίασης ήταν εκεί, πιο δυνατό από οποιοδήποτε υλικό αντικείμενο. Για τους κατοίκους, αυτό που χάθηκε δεν ήταν πράγματα, αλλά το τελευταίο υπόλειμμα ασφάλειας.

Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Αντιθέτως, αποτελεί σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου, χρόνιου προβλήματος: της γήρανσης και σταδιακής εγκατάλειψης της υπαίθρου. 

Χωριά όπως το Ζευγολατιό στις Σέρρες, κάποτε γεμάτα με παιδιά, φωνές και φως από τα παράθυρα, σήμερα στηρίζονται σε ελάχιστους ανθρώπους. Η παρουσία των αρχών είναι περιορισμένη, η αστυνόμευση σπάνια και η κοινωνική ζωή σχεδόν ανύπαρκτη. Σε αυτό το περιβάλλον, η εγκληματικότητα δεν αυξάνεται επειδή υπάρχει κάτι να κλαπεί, αλλά επειδή δεν υπάρχει κανείς να την αποτρέψει.

Όσοι επιμένουν να ζουν εκεί νιώθουν ότι πρέπει να υπερασπιστούν μόνοι τους τον τόπο τους. Ζητούν ένα σημάδι ότι η Πολιτεία τούς θυμάται: λίγη αστυνόμευση, μια πιο συχνή περιπολία, μια υπηρεσία που να χτυπήσει την πόρτα και να ρωτήσει αν χρειάζονται κάτι. «Δεν ζητάμε θαύματα», λένε. «Ζητάμε να μην αισθανόμαστε αόρατοι».

Και όσο οι έρευνες για τις διαρρήξεις προχωρούν, ένα μεγαλύτερο ερώτημα μένει να αιωρείται πάνω από τα στενά δρομάκια του χωριού:
Αν δεν μπει τώρα στο τραπέζι η συζήτηση για το μέλλον των μικρών κοινοτήτων των Σερρών, πότε; 

Και κυρίως: ποιοι θα μείνουν για να την κάνουν;